ข้อมูลคือรากฐานสู่ความยั่งยืน เมื่อการลงทะเบียนไม่ใช่ภาระ แต่เป็นใบเบิกทางสู่ตลาดโลก

การลงทะเบียนเกษตรกร: จุดเริ่มต้นของการตรวจสอบย้อนกลับ

ประเทศไทยมีระบบฐานข้อมูลเกษตรกรที่พัฒนาอย่างต่อเนื่องผ่านระบบทะเบียนเกษตรกรกลางและแอปพลิเคชัน Farmbook ซึ่งจัดเก็บข้อมูลเกษตรกร ครัวเรือน แปลงเพาะปลูก ชนิดพืช พื้นที่เพาะปลูก และพิกัดแปลง ปัจจุบันมีเกษตรกรขึ้นทะเบียนกว่า 7.9 ล้านครัวเรือน (สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร, 2568)

สำหรับภาคยางพารา การยางแห่งประเทศไทย (RAOT) ได้พัฒนาระบบทะเบียนเกษตรกรชาวสวนยาง (RAOT Registration System) ซึ่งเป็นฐานข้อมูลเฉพาะรายสินค้า โดยจัดเก็บข้อมูลเกษตรกร สวนยาง พิกัดแปลงปลูก อายุและพันธุ์ยาง รวมถึงข้อมูลผลผลิตยางพารา ปัจจุบันมีเกษตรกรขึ้นทะเบียนมากกว่า 1.6-1.7 ล้านราย ครอบคลุมพื้นที่ปลูกยางส่วนใหญ่ของประเทศ (RAOT และ EFI, 2567)

ขณะที่ภาคป่าไม้และไม้เศรษฐกิจมีการใช้ระบบ e-Tree ซึ่งเชื่อมโยงข้อมูลเจ้าของที่ดิน ต้นไม้ และการขออนุญาตตัดไม้ เพื่อให้สามารถติดตามเส้นทางของไม้ได้ตั้งแต่ต้นทางจนถึงปลายทาง ปัจจุบันมีผู้ลงทะเบียนในระบบกว่า 3,150 ราย (สำนักเศรษฐกิจการป่าไม้, 2567)

ฐานข้อมูลเหล่านี้มีบทบาทสำคัญต่อการตรวจสอบย้อนกลับและการปฏิบัติตามข้อกำหนดของ EUDR โดยเฉพาะการแสดงข้อมูลพิกัดภูมิศาสตร์ (Geolocation) ของแปลงผลิต เพื่อพิสูจน์ว่าสินค้าไม่ได้มาจากพื้นที่ที่มีการตัดไม้ทำลายป่าหลังวันที่ 31 ธันวาคม 2563

ความท้าทาย: ข้อมูลไม่ครบและยังไม่เชื่อมโยงกัน

แม้ว่าประเทศไทยจะมีฐานข้อมูลจำนวนมาก แต่ยังเผชิญความท้าทายสำคัญสองประการ คือ ความไม่ครบถ้วนของข้อมูลและการขาดการเชื่อมโยงระหว่างหน่วยงาน

ปัจจุบัน Farmbook และระบบทะเบียนเกษตรกรชาวสวนยางของ RAOT ทำหน้าที่เก็บข้อมูลเกษตรกรและแปลงเพาะปลูกตั้งแต่เริ่มต้นการผลิต ขณะที่ e-Tree จะเข้ามามีบทบาทในช่วงปลายน้ำ เมื่อมีการตัดและเคลื่อนย้ายไม้เศรษฐกิจ ทำให้ข้อมูลจำนวนมากเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือพื้นที่เดียวกัน แต่ถูกจัดเก็บอยู่ในหลายระบบ

ตัวอย่างเช่น เกษตรกรชาวสวนยางรายหนึ่งอาจขึ้นทะเบียนในระบบทะเบียนเกษตรกรกลางและระบบของ RAOT ตั้งแต่เริ่มปลูกยางเพื่อเข้าถึงสิทธิประโยชน์และโครงการสนับสนุนต่าง ๆ ต่อมาเมื่อสวนยางหมดอายุการกรีดและมีการตัดต้นยางเพื่อจำหน่ายเป็นไม้ยางพารา เจ้าของที่ดินหรือผู้ถือสิทธิในพื้นที่จะต้องลงทะเบียนในระบบ e-Tree เพื่อขออนุญาตตัดและเคลื่อนย้ายไม้ตามกฎหมาย ส่งผลให้ข้อมูลพื้นฐาน เช่น พิกัดแปลง ข้อมูลที่ดิน และข้อมูลผู้ถือสิทธิ ถูกบันทึกซ้ำในหลายระบบภายใต้หลายหน่วยงาน

นอกจากนี้ ระบบการขึ้นทะเบียนส่วนใหญ่ยังเป็นแบบสมัครใจ (Voluntary Registration) ทำให้ข้อมูลยังไม่ครอบคลุมผู้ที่อยู่ในห่วงโซ่อุปทานทั้งหมด เกษตรกรบางรายขึ้นทะเบียนเพียงบางระบบ ขณะที่บางรายไม่ได้ขึ้นทะเบียนเลย ส่งผลให้ฐานข้อมูลยังมีช่องว่างด้านความครอบคลุม ความถูกต้อง และความเป็นปัจจุบัน

ดังนั้น ความท้าทายสำคัญจึงไม่ใช่การสร้างฐานข้อมูลใหม่ แต่เป็นการพัฒนากลไก "ลงทะเบียนครั้งเดียว ใช้ข้อมูลร่วมกันหลายหน่วยงาน" (Single Registration, Multiple Data Use) โดยใช้ข้อมูลอ้างอิงชุดเดียวกัน เช่น เลขประจำตัวประชาชน พิกัดแปลง และข้อมูลกรรมสิทธิ์ที่ดิน เพื่อลดความซ้ำซ้อน เพิ่มคุณภาพข้อมูล และยกระดับประสิทธิภาพของระบบตรวจสอบย้อนกลับตลอดห่วงโซ่อุปทาน

การลงทะเบียนแรงงาน: มิติที่ยังขาดหาย

นอกเหนือจากข้อมูลเกษตรกรแล้ว การตรวจสอบสถานะอย่างรอบด้านยังให้ความสำคัญกับประเด็นสิทธิมนุษยชนและแรงงานมากขึ้น โดยเฉพาะแรงงานภาคการเกษตรและภาคป่าไม้

อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยยังไม่มีระบบทะเบียนแรงงานภาคการเกษตรที่เชื่อมโยงกับแปลงผลิตในระดับประเทศ ทำให้การตรวจสอบย้อนกลับด้านแรงงาน (Labour Traceability) และการตรวจสอบด้านสิทธิมนุษยชน (Human Rights Due Diligence) ยังเป็นความท้าทายสำคัญ การพัฒนาฐานข้อมูลแรงงานจะช่วยให้ภาครัฐสามารถส่งเสริมการยกระดับทักษะ (Upskill) การปรับทักษะ (Reskill) การพัฒนามาตรฐานฝีมือแรงงาน การฝึกอบรมด้านความปลอดภัย และการเข้าถึงระบบประกันสังคมได้อย่างตรงกลุ่มเป้าหมาย ส่งผลให้แรงงานมีรายได้และคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น พร้อมทั้งสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้ซื้อในต่างประเทศ

การลงทะเบียน SME: ประตูสู่การค้าโลกยุคใหม่

อีกกลุ่มที่ได้รับผลกระทบโดยตรงคือวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของห่วงโซ่อุปทานที่เชื่อมโยงกับผู้ส่งออกและผู้ผลิตรายใหญ่ ข้อมูลจากสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.) ระบุว่า ในปี 2568 มี SMEs จำนวน 13,321 ราย ที่ดำเนินธุรกิจในภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับ EUDR และ Due Diligence อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับระบบทะเบียนเกษตรกร การขึ้นทะเบียน SME ส่วนใหญ่ยังเป็นแบบสมัครใจ (Voluntary

Registration) ส่งผลให้ยังมีผู้ประกอบการจำนวนหนึ่งที่ไม่ได้เข้าสู่ระบบฐานข้อมูลของภาครัฐ โดยเฉพาะผู้ประกอบการรายย่อยและธุรกิจครอบครัวที่อาจยังไม่เห็นความจำเป็นของการลงทะเบียน หรือมองว่าเป็นภาระด้านเอกสารและขั้นตอนทางราชการ ทำให้ฐานข้อมูล SME ของประเทศยังอาจไม่สะท้อนภาพรวมของผู้ประกอบการที่เกี่ยวข้องกับห่วงโซ่อุปทานทั้งหมด ในอนาคต การส่งเสริมให้ SME เข้าสู่ระบบการลงทะเบียนมากขึ้นจึงมีความสำคัญไม่เพียงเพื่อการจัดเก็บข้อมูล แต่ยังช่วยให้ผู้ประกอบการสามารถเข้าถึงสิทธิประโยชน์จากภาครัฐ การสนับสนุนด้านเงินทุน การพัฒนาศักยภาพทางธุรกิจ การฝึกอบรมด้าน Due Diligence และการเตรียมความพร้อมสำหรับการปฏิบัติตามข้อกำหนดของตลาดโลกได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

จากการลงทะเบียนสู่ความสามารถในการแข่งขัน

ในอดีต การลงทะเบียนอาจถูกมองว่าเป็นภาระ แต่ในยุคเศรษฐกิจสีเขียวและการค้าอย่างยั่งยืน การลงทะเบียนกำลังกลายเป็น "ใบเบิกทาง" สู่ตลาดโลก ผู้ที่มีข้อมูลครบถ้วน โปร่งใส และตรวจสอบได้ จะได้รับความเชื่อมั่นจากผู้ซื้อ นักลงทุน และคู่ค้าระหว่างประเทศมากกว่า ที่สำคัญ การลงทะเบียนไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือด้านการกำกับดูแล แต่ยังเป็นรากฐานของการพัฒนาคนและธุรกิจ ภาครัฐสามารถใช้ข้อมูลเพื่อออกแบบมาตรการสนับสนุน การเข้าถึงแหล่งทุน การพัฒนาเทคโนโลยี การยกระดับทักษะแรงงาน และการเพิ่มผลิตภาพของภาคเกษตรและ SMEs ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ถึงเวลาแล้วที่การลงทะเบียนเกษตรกร การลงทะเบียนแรงงาน และการลงทะเบียน SME จะไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นการลงทุนเพื่ออนาคต เพราะข้อมูลที่ถูกต้อง เชื่อมโยงได้ และตรวจสอบได้ คือรากฐานสำคัญของ Due Diligence และเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้ประเทศไทยรักษาความสามารถในการแข่งขัน พร้อมก้าวสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนในเวทีการค้าโลกได้อย่างมั่นคง

• ข่าวการละเมิดสิทธิมนุษยชน
• ข่าวห่วงโซ่อุปทาน
• ข่าวผู้ประกอบการ
• ข่าวความยั่งยืน
• ข่าวสิ่งแวดล้อม